Πέτρες, Στενώσεις και Καρκίνος των Χοληφόρων

Οι χοληφόροι πόροι συνδέουν το συκώτι με το έντερο και η λειτουργία τους είναι η ροή της χολής, ένα προϊόν από τα κανονικά σε λειτουργία ηπατικά κύτταρα, τα οποία ονομάζονται επίσης ηπατοκύτταρα. Οι ασθένειες των χοληφόρων πόρων οδηγούν συνήθως στo στένωμα του αγωγού, το οποίο ονομάζεται Στένωση.

Οι στενώσεις μπορούν να χαρακτηριστούν ως:

• Ουλές (πρωτογενής σκληρυντική χολαγγειίτιδα, δευτερογενής σκληρυντική χολαγγειίτιδα)
• Τραυματικές (συνήθως χειρουργικός τραυματισμός)
• Σχηματισμός πέτρας λίθων
• Νεοπλασματικές (καρκινικές αναπτύξεις ή όγκοι και πολύποδες)

Ο ίκτερος ή οι εξετάσεις αίματος από μη φυσιολογικά εντερικά ένζυμα, είναι οι πιο συνηθισμένες αιτίες για τις οποίες οι ιατροί υποψιάζονται κάποιο πρόβλημα με τους χοληφόρους πόρους.

Ο καρκίνος των χοληφόρων πόρων ονομάζεται Χολαγγειοκαρκίνωμα. Προέρχεται από το επιθήλιο (επιθηλιακό ιστό) ή την επένδυση των χοληφόρων πόρων, είτε μέσα στο ήπαρ είτε σε αγωγούς που βρίσκονται έξω από το συκώτι. Το χολαγγειοκαρκίνωμα είναι δύσκολο να θεραπευτεί και πολλές περιπτώσεις είναι σποραδικές χωρίς αναγνωρίσιμη αιτιολογία ή αιτία.

Οι παράγοντες κινδύνου που συνδέονται με το χολαγγειοκαρκίνωμα περιλαμβάνουν:

• Πρωτογενή σκληρυντική χολαγγειίτιδα (PSC)
• Ελκώδη κολίτιδα
• Παθήσεις του ήπατος (παρασιτώσεις στομίασης ήπατος)
• Χρόνια χολόσταση με χρόνιες νόσους πέτρας
• Συγγενείς κυστικές ανωμαλίες των χοληφόρων πόρων

Σταδιοποίηση

Η σταδιοποίηση του καρκίνου είναι η διαδικασία που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες υγείας για να καθορίσουν την περιοχή στην οποία μπορεί να εξαπλωθεί ο καρκίνος. Χρησιμοποιείται για να διαπιστωθεί αν ο καρκίνος έμεινε στους χοληφόρους αγωγούς ή επεκτάθηκε στους λεμφαδένες ή σε άλλα μέρη του σώματος.

Οι τρέχουσες μέθοδοι σταδιοποίησης του χολαγγειοκαρκινώματος περιλαμβάνουν:

• Υπολογιστική Τομογραφία (CT)
• Μαγνητική Τομογραφία (MRI)
• Ενδοσκοπική Παλίνδρομη Χολαγγειοπαγκρεατογραφία (ERCP)
• Ενδοσκοπικό Υπέρηχο (EUS)

Κάθε μέθοδος έχει πλεονεκτήματα και περιορισμούς. Ένας συνδυασμός εξετάσεων μπορεί να επιλέξει υποψήφιους για χειρουργική εκτομή, η οποία παρέχει μακροπρόθεσμη επιβίωση σε μια μειοψηφία ασθενών.

Η ανακούφιση της απόφραξης των χοληφόρων είναι η πιο αποδεκτή προσέγγιση θεραπείας για τους περισσότερους ασθενείς με χολαγγειοκαρκίνωμα. Τα στεντ είναι χρήσιμα για την επαρκή αποστράγγιση των χολικών αγωγών.

Χρησιμοποιούνται δύο τύποι στεντ:

• Ενδοσκοπικά στεντ που χορηγούνται με τη χρήση ενδοσκοπίου ή λεπτού, σωληνωτού οπτικού οργάνου
• Διαδερμικά στεντ (διαδερμικές ενδοπροσθέσεις) που τοποθετούνται μέσω του δέρματος

Η καλύτερη προσέγγιση εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, την τοποθεσία του όγκου και την εμπειρογνωμοσύνη του γιατρού.

Η φωτοδυναμική θεραπεία μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο σε επιλεγμένους ασθενείς που δεν είναι καλά ανακουφισμένοι ή απαλλαγμένοι από στεντ ρουτίνας, βασισμένη σε προκαταρκτικές δοκιμές.

Η ερμηνεία των διαθέσιμων περιορισμένων δεδομένων υποδηλώνει ένα μικρό πλεονέκτημα επιβίωσης μέσω της χημειοθεραπείας και της ακτινοβολίας για το χολαγγειοκαρκίνωμα.

Η μεταμόσχευση ήπατος είναι επί του παρόντος μια αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας του χολαγγειοκαρκινώματος της πύλης (hilium) του ήπατος σε ασθενή που δεν μπορεί να υποβληθεί σε χειρουργική εκτομή.

Οι ασθενείς που είναι κατάλληλοι για αυτό το πρωτόκολλο, υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία που ακολουθείται από μεταμόσχευση ήπατος.

Η μακροχρόνια επιβίωση μετά από αυτό το πρωτόκολλο θεραπείας, είναι παρόμοια με την επιβίωση μετά από μεταμόσχευση ήπατος για άλλες καταστάσεις.