Μικροσκοπική Κολίτιδα

Η Μικροσκοπική κολίτιδα είναι μια φλεγμονώδης ασθένεια του εντέρου στην οποία στο κόλον (το παχύ έντερο) υπάρχει φλεγμονή.

Υπάρχουν δύο τύποι μικροσκοπικής κολίτιδας: Η λεμφοκυτταρική κολίτιδα και η κολλαγόνος κολίτιδα.

• Οι ασθενείς που έχουν λεμφοκυτταρική κολίτιδα παρουσιάζουν αύξηση στα λεμφοκύτταρα (λευκά αιμοσφαίρια) και στο επιθήλιο (επένδυση του παχέος εντέρου).
• Σε ασθενείς που έχουν κολλαγόνο κολίτιδα, το στρώμα κολλαγόνου (ινώδης συνδετικός ιστός) κάτω από το επιθήλιο, γίνεται παχύτερο.

Οι γυναίκες, οι άνθρωποι ηλικίας άνω των 50 ετών και τα άτομα που έχουν αυτοάνοσα νοσήματα (το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο σώμα) είναι πιο πιθανό να έχουν μικροσκοπική κολίτιδα.

Η μικροσκοπική κολίτιδα μπορεί να έχει διάφορες αιτίες, συμπεριλαμβανομένων των εξής:

• Ορισμένες αυτοάνοσες ασθένειες, όπως η κοιλιοκάκη, οι ασθένειες του θυρεοειδούς, η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η ψωρίαση
• Φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων όπως η ασπιρίνη, η ιβουπροφαίνη και η ναπροξένη. Αντιόξινα φάρμακα και φάρμακα για την καούρα, αντικαταθλιπτικά και ορισμένα φάρμακα για τη θεραπεία του καρκίνου ή των καρδιακών παθήσεων
• Λοιμώξεις (που προκαλούνται από βακτήρια ή ιούς)
• Γενετική (κληρονομικότητα)
• Κάπνισμα

Το κύριο σύμπτωμα της μικροσκοπικής κολίτιδας είναι η μη αιματηρή διάρροια, την οποία ο ασθενής μπορεί να έχει για κάποιο χρονικό διάστημα.

Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

• Όταν αισθάνεστε συνέχεια όπως πρέπει να έχετε μια κίνηση του εντέρου
• Απώλεια βάρους
• Πόνος και κράμπες στην κοιλιακή χώρα
• Ακράτεια κοπράνων (διαρροή κοπράνων, που προκαλείται από την αδυναμία ελέγχου των κινήσεων του εντέρου)
• Ναυτία
• Αφυδάτωση (ακραία δίψα)
• Δυσαπορρόφηση του χολικού οξέος. Η χολή δημιουργείται και απελευθερώνεται από το συκώτι και στη συνέχεια διοχετεύεται μέσω του χοληφόρου δέντρου, στο λεπτό έντερο, όπου βοηθά το σώμα να διασπάσει και να απορροφήσει τα τρόφιμα. Στη δυσαπορρόφηση του χολικού οξέος, κάτι, όπως ένας λίθος – μια πέτρα, εμποδίζει τη ροή της χολής από το ήπαρ και τη χοληδόχο κύστη στο έντερο.

Η Μικροσκοπική κολίτιδα συνήθως διαγιγνώσκεται από έναν γαστρεντερολόγο (ειδικό για ασθένειες του πεπτικού συστήματος).

Ο γαστρεντερολόγος θα κάνει μια φυσική εξέταση και θα σας ρωτήσει για τα συμπτώματά σας και για τα φάρμακα που παίρνετε.

Ο γιατρός μπορεί επίσης να διατάξει ορισμένες εξετάσεις, όπως:

• Αιματολογικές εξετάσεις
• Εργαστηριακές εξετάσεις
• Εξετάσεις κοπράνων
• Εξετάσεις απεικόνισης, όπως η υπολογιστική τομογραφία (CT), η απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI).

Η εξέταση που χρησιμοποιείται συχνότερα για την οριστική διάγνωση μικροσκοπικής κολίτιδας είναι μια κολονοσκόπηση με βιοψία.

Κατά τη διάρκεια μιας κολονοσκόπησης, ο γιατρός χρησιμοποιεί ένα κολονοσκόπιο (ένα μακρύ, εύκαμπτο όργανο με διάμετρο 1/2 ίντσας) για να εξετάσει την επένδυση του παχέος εντέρου.

Το κολονοσκόπιο εισάγεται στο ορθό και προχωράει μέσα από το παχύ έντερο.

Εάν είναι απαραίτητο, μικρές ποσότητες ιστού μπορεί να αφαιρεθούν για ανάλυση (βιοψία) και οι πολύποδες μπορούν να αναγνωριστούν και να αφαιρεθούν πλήρως.

Η μικροσκοπική κολίτιδα μπορεί να βελτιωθεί από μόνη της, αλλά οι περισσότεροι ασθενείς έχουν υποτροπιάζοντα συμπτώματα.

Η κύρια θεραπεία για τη μικροσκοπική κολίτιδα είναι η φαρμακευτική αγωγή. Σε πολλές περιπτώσεις, ο γιατρός θα ξεκινήσει τη θεραπεία με ένα αντιδιαρροϊκό φάρμακο όπως το Pepto-Bismol® ή το Imodium®.

Άλλα φάρμακα που μπορεί να συνταγογραφήσει ο γιατρός περιλαμβάνουν:

• Κορτικοστεροειδή, τεχνητά φάρμακα που μοιάζουν πολύ με κορτιζόλη (μια ορμόνη που παράγουν τα επινεφρίδια σας). Τα στεροειδή δρουν μειώνοντας τη φλεγμονή και ελαττώνοντας τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος. Τα δύο στεροειδή που συνταγογραφούνται συχνότερα για μικροσκοπική κολίτιδα, είναι η βουδεσονίδη (Entocort®) και η πρεδνιζόνη. Η βουδεσονίδη πιστεύεται ότι είναι το ασφαλέστερο και αποτελεσματικότερο φάρμακο για τη θεραπεία της μικροσκοπικής κολίτιδας.
• Η ρητίνη χολεστυραμίνης (Locholest®, Questran®), η οποία παρεμποδίζει τα χολικά οξέα
• Αντιβιοτικά
• Μεσαλαμίνη (Apriso®, Asacol®) και σουλφασαλαζίνη (Azulfidine®) για τη μείωση του πρηξίματος
• α φάρμακα που λειτουργούν στο ανοσοποιητικό σύστημα, όπως η μερκαπτοπουρίνη (Purinethol®), η αζαθειοπρίνη (Azasan®, Imuran®) και η μεθοτρεξάτη (Rheumatrex®, Trexall®)
• Οι αναστολείς παράγοντα νέκρωσης όγκου (TNF) όπως το infliximab (Remicade®) και το adalimumab (Humira®)

Ο γιατρός μπορεί επίσης να σας συστήσει να αποφύγετε ορισμένα τρόφιμα, όπως η καφεΐνη ή τα τεχνητά σάκχαρα.

Ως τελευταία λύση, όταν τα φάρμακα δεν λειτουργούν, ο γιατρός μπορεί να συστήσει χειρουργική επέμβαση για να αφαιρέσει μέρος ή το σύνολο του παχέος εντέρου.

Δεν υπάρχει τρόπος πρόληψης της μικροσκοπικής κολίτιδας, αλλά η σωστή θεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην αποτροπή της επιστροφής της νόσου.

Η μικροσκοπική κολίτιδα δεν αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου.