Σύνδρομο Υπερπλαστικής Πολυποδίασης

Το Σύνδρομο Υπερπλαστικής – οδοντωτής – Πολυποδίασης (SPS) με πρώην ονομασία «Hyperplastic Polyposis Syndrome» είναι μια πάθηση που χαρακτηρίζεται από οδοντωτούς πολύποδες στο κόλον και / ή στο ορθό.

Οι οδοντωτοί πολύποδες είναι ένας τύπος ανάπτυξης που καθορίζεται από την πριονωτή εμφάνισή τους κάτω από το μικροσκόπιο.

Συχνά μπορεί να είναι δύσκολο να διακριθούν από όλους τους τύπους πολύποδων στο κόλον και ο μόνος τρόπος για τον προσδιορισμό των τύπων των πολύποδων είναι η αφαίρεσή τους και η εξέτασή τους υπό μικροσκόπιο.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι οδοντωτών πολύποδων, συμπεριλαμβανομένων των: Υπερπλαστικών πολύποδων, άμισχων οδοντωτών πολύποδων, και οδοντωτών αδενωμάτων. Το SPS ορίζεται και διαγνωρίζεται με κριτήρια που καθορίζονται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ).

Τα άτομα με SPS έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του παχέος εντέρου και θα πρέπει να υποβάλλονται σε κολονοσκόπηση κάθε χρόνο όταν γίνει η διάγνωση.

Το SPS προκύπτει από την τάση να αναπτύσσονται οδοντωτοί πολύποδες στο κόλον και / ή στο ορθό. Η ακριβής αιτία είναι άγνωστη.

Παρόλο που πιστεύεται ότι το SPS είναι κληρονομικό, δεν έχει εντοπιστεί γενετικό ελάττωμα που να προκαλεί SPS. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει γενετική εξέταση που να μπορεί να διαγνώσει SPS.

Τα συμπτώματα προκαλούνται γενικά από πολύποδες ή καρκίνο, που αναπτύσσονται και δεν αφορούν ειδικά σε οδοντωτούς πολύποδες ή το SPS.

Τα συνήθη συμπτώματα περιλαμβάνουν:

• Αιμορραγία
• Πόνο
• Διάρροια ή
• Δυσκοιλιότητα.

Οι ασθενείς μπορεί να μην έχουν συμπτώματα. Εάν έχετε κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, θα πρέπει να αξιολογηθεί από γιατρό.

Το SPS είναι μια κατάσταση που ορίζεται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ), με βάση τα ευρήματα κατά τη διάρκεια μιας ενδοσκοπικής αξιολόγησης (του παχέος εντέρου και του ορθού) και επιβεβαιώνεται από μία εξέταση από παθολόγο που εξετάζει τους πολύποδες κατά τη διάρκεια μίας κολονοσκόπησης.

Ένας ασθενής που ικανοποιεί ένα από τα ακόλουθα κριτήρια διαγιγνώσκεται με SPS:

1. Η παρουσία 20 ή περισσότερων οδοντωτών πολύποδων που βρίσκονται οπουδήποτε στο παχύ έντερο
2. Η παρουσία 5 ή περισσότερων οδοντωτών πολύποδων κοντά στη σπληνική καμπή (σιγμοειδές κόλον), τουλάχιστον δύο από αυτούς ίσους ή μεγαλύτερους από 1 cm σε μέγεθος
3. Η παρουσία κάθε οδοντωτού πολύποδα στο παχύ έντερο σε ασθενή με οικογενειακό ιστορικό SPS

Οι άνθρωποι με SPS έχουν έναν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του παχέος εντέρου. Περίπου το 25-40% των ανθρώπων με SPS θα αναπτύξουν καρκίνο του παχέος εντέρου.

Δεν υπάρχουν άλλοι κίνδυνοι καρκίνου που να έχουν σίγουρα εδραιωθεί ότι συνδέονται με το SPS και δεν συστήνεται η εξέταση άλλων οργάνων.

Διάφορες μελέτες έχουν υποδείξει ότι το SPS μπορεί να κληρονομηθεί, αλλά το πρότυπο κληρονομικότητας είναι άγνωστο.

Γι’ αυτό, συνιστάται γνωμοδότηση στους συγγενείς πρώτου βαθμού (δηλ. γονείς, αδέλφια και παιδιά) ενός ατόμου με SPS, καθώς έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης SPS.

Δεν υπάρχει θεραπεία για το SPS. Η αντιμετώπιση στρέφεται στη θεραπεία των συμπτωμάτων και στην αφαίρεση των πολύποδων ή καρκίνων που προκαλούνται από το SPS.

Αυτό σημαίνει συνεχή παρακολούθηση με ετήσια κολονοσκόπηση για απομάκρυνση πολύποδων. Εάν οι πολύποδες δεν μπορούν να απομακρυνθούν με ασφάλεια ή εξολοκλήρου, ή αν βρεθεί καρκίνος, συνιστάται χειρουργική επέμβαση.

Η συνήθης προσέγγιση για τον καρκίνο του παχέος εντέρου είναι η αφαίρεση ολόκληρου του παχέος εντέρου και η επανασύνδεση του λεπτού εντέρου με το ορθό.

Ολόκληρο το κόλον και το ορθό διατρέχουν τον κίνδυνο να αναπτύξουν αυτούς τους πολύποδες και καρκίνο, και επομένως, κάθε υπολειπόμενο κόλον ή ορθό θα πρέπει να αξιολογείται κάθε χρόνο με ενδοσκόπηση.